Jak zostać taksówkarzem?

1. Jak zostać taksówkarzem?
   1. Wymagania dla taksówkarzy.
      1. Potrzebne dokumenty.
   2. Kwalifikacje i badania.
   3. Czy licencję można odstąpić?
      1. Cofnięcie licencji.
   4. Samochód.
      1. Co to jest leasing?
         1. Leasing operacyjny
         2. Leasing finansowy
         3. Leasing zwrotny
         4. Leasingodawca
         5. Leasingobiorca
         6. Zbywca
         7. Poręczyciel
         8. Towarzystwo ubezpieczeniowe
2. Specjalne oferty dla kierowców
   1. Leasing
   2. Kredyt samochodowy
   3. Ubezpieczenie
   4. Kredyt gotówkowy
   5. Konta dla działalności gospodarczej
   6. Kredyt dla nowej firmy

1 Aby zostać taksówkarzem potrzebna jest licencja, którą udziela burmistrz lub prezydent miasta. Przedsiębiorca, który chce wykonywać usługi transportowe taksówką i spełnia wymagania określone w ustawie o transporcie drogowym musi złożyć wniosek w sprawie licencji. Po pierwsze należy zarejestrować działalność gospodarczą zajmującą się przewozem osób taksówką, a następnie trzeba uzyskać licencję na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące lub miasto stołeczne Warszawa.

Licencje na obszar danej gminy udzielana, bądź też odmawia udzielenia, zmienia lub cofa wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Jeżeli chodzi o obszar gmin sąsiadujących, to decyzje administracyjną wydaje również wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego dla miejsca zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy. W sprawie miasta stołecznego Warszawa, decyzje podejmuje tutaj prezydent miasta.

Transport drogowy taksówką przedsiębiorca może wykonywać tylko na obszarze podanym na licencji. Oczywiście można przewozić klientów do innej gminy i z powrotem, ale przewoźnik nie ma prawa wykonywać tam usług transportowych. Dodatkowo jeżeli zamówiona zostanie taksówka, przez klienta z innego obszaru, wtedy dozwolone jest wykonanie usługi.

1.1 Wymagania dla taksówkarzy.^{spis treści}

Każdy przedsiębiorca, który chce założyć działalność gospodarczą polegających na świadczeniu usług transportu drogowego taksówką, może starać się o promesę, czyli przyrzeczenie udzielenia licencji. Natomiast aby otrzymać licencję należy złożyć wniosek z podanymi w nim informacjami dotyczącymi: nazwy przedsiębiorcy, adresu lub siedziby przedsiębiorcy, numeru w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj działalności wraz z zakresem i obszarem jej wykonywania. Należy również podać na jaki czas ma być wydana licencja, oraz rodzaj i liczbę samochodów jakimi wnioskodawca dysponuje.

1.1.1 Potrzebne dokumenty.^{spis treści}

Wniosek nie jest jedynym dokumentem jaki należy złożyć organom licencyjnym. Dodatkowo każdy przedsiębiorca musi przedstawić: odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej, kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej REGON, kserokopię zaświadczenia o nadaniu identyfikacji podatkowej NIP, zaświadczenie z rejestru skazanych o niekaralności, kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie, dokumenty potwierdzające spełnienie warunków wymaganych od przedsiębiorcy. Każdy przyszły taksówkarz musi odbyć szkolenie z zakresu transportu drogowego taksówka i zdać egzamin, którego pozytywny wynik też należy przedstawić. Natomiast jeżeli ktoś ma co najmniej pięcioletnią praktykę zawodową w świadczeniu usług transportowych taksówką osobową, to musi przedłużyć ważność dokumentów potwierdzających tę praktykę (zaświadczenie z urzędu skarbowego).

1.2 Kwalifikacje i badania.^{spis treści}

Aby móc wykonywać zawód taksówkarza potrzebujemy także kserokopii świadectwa kwalifikacji, które jest określone w przepisach o ruchu drogowym. Mogą być potrzebne również badania lekarskie, które orzekają brak jakichkolwiek przeciwwskazań dotyczących wykonywania pracy jako kierowcy. Dodatkowo potrzebne będzie badanie psychologiczne potwierdzone orzeczeniem stwierdzającym brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania zawodu kierowcy.

Z samochodem również wiążą się potrzebne dokumenty, które przedsiębiorca musi przedstawić. Potrzebna będzie kserokopia dokumentu dopuszczającego pojazd do ruchu z napisem taksówka osobowa. Dodatkowo potrzebne jest świadectwo legalizacji taksometru. W sytuacji jeżeli wnioskodawca nie jest właścicielem pojazdu, wtedy musi przedstawić dokument uprawniający go do dysponowania pojazdem. Potrzebne może być także oświadczenie o zamiarze zatrudnienia dodatkowych kierowców.

1.3 Czy licencję można odstąpić?^{spis treści}

Niestety taksówkarze, którzy mają licencję nie mogą jej odstąpić innej osobie, gdyż może zostać ona cofnięta przez organ licencyjny. Również nie wolno uprawnień wynikających z licencji przenosić na osobę trzecią. Organ, który udzielił licencji, może na drodze administracyjnej przenieść uprawnienia na inne osoby jeżeli: w razie śmierci przedsiębiorcy będącego właścicielem licencji, występują spadkobiercy; połączenia się przedsiębiorcy, podziału lub przekształceniu, który miał licencję, pod warunkiem iż osoba przejmująca uprawnienia jednocześnie spełnia warunki wymagane przy ubieganiu się o nią.

W przypadku utraty dokumentu wystarczy zwrócić się do organu, który wydawał nam licencję o wtórnik. Wtedy trzeba złożyć oświadczenie, iż licencja nie została zatrzymana przez organy kontrolne, ale została skradziona, zgubiona lub zniszczona. Jeżeli utrata dokumentu wyniknęła w sytuacjach od nas nie zależnych, wtedy należy dołączyć dokument stwierdzający taką okoliczność np. zaświadczenie z policji o zgłoszeniu kradzieży. Dodatkowo należy złożyć pisemne zobowiązanie się do niezwłocznego oddania odnalezionej licencji. Wtórnik zezwala na przewóz osób pojazdem, na który został on wydany.

1.3.1 Cofnięcie licencji.^{spis treści}

Organ udzielający licencji jest również zobowiązany ją cofnąć. Cofnięcie licencji może nastąpić np. w sytuacji wystąpienia sytuacji wymienionych w ustawie (np. kiedy przedsiębiorca w ciągu sześciu miesięcy od wydania licencji nie rozpoczął działalności). Zabranie licencji przez organ poprzedzone jest pisemną informacją wysłaną do przedsiębiorcy, która ostrzega o takiej możliwości. Licencja może być zabrana również bez ostrzeżenia, jeżeli taksówkarz otrzyma prawomocny wyrok sądowy za umyślne przestępstwo: karne skarbowe; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji; mieniu; obrotowi gospodarczemu; wiarygodności dokumentów; ochronie środowiska; warunkom pracy i płacy; innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

Licencja może być też cofnięta w sytuacjach kiedy to taksówkarz zalega z uregulowaniem zobowiązań celnych, podatkowych lub innych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które miały iść do Skarbu Państwa. Wtedy licencja odnowiona może być dopiero po trzech latach.

1.4 Samochód.^{spis treści}

Wiadomo, że spełnienie wszystkich warunków ustawowo-prawnych nie wystarczy aby zostać taksówkarzem. Otóż potrzebny jest nam jeszcze samochód, który musi być wyposażony w: kasę fiskalną; taksometr; co najmniej dwoje drzwi z każdego boku i jedno z tyłu; dodatkowe światło z napisem taxi, które powinno się świecić tylko przy włączonym taksometrze; gaśnica i apteczka; oznaczenia boczne, umożliwiające identyfikacje taksówki.

Do zakupu samochodu możemy skorzystać z leasingu, co znacząco pomoże nam na starcie i tym samym będziemy mogli zdecydować się na dobry i nie koniecznie używany samochód. Pamiętać należy o tym, że to samochód jest wizytówką każdego taksówkarza. Aby wybrać najkorzystniejszą opcję, z pośród naprawdę ogromnej ilości ofert, polecam skorzystać z serwisów internetowych zajmujących się fachowym porównywaniem kredytów np. http://clearbank.pl/.

1.4.1 Co to jest leasing?^{spis treści}

Leasingiem nazywamy umowny stosunek cywilnoprawny. Samo słowo leasing wzięte jest od angielskiego lease, czyli wydzierżawić. Polega to na tym, iż jedna ze stron umowy (finansujący, czyli leasingodawca) przekazuje drugiej stronie (korzystającemu, czyli leasingobiorcy), na pewien okres czasu uzgodniony w umowie, prawo do korzystania z rzeczy, w zamian za spłacanie ustalonych rat.

Polski system prawny reguluje umowę leasingową poprzez Kodeks Cywilny atr. 709, którego początkowy artykuł stanowi: „Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie, lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego”. W myśl przepisów Kodeksu Cywilnego, rzeczami nazywamy tylko przedmioty materialne (art. 45 KC), co jednocześnie jest znacznie węższym pojęciem, niż dobra materialne, wymieniane przez ekonomistów. Wyodrębnienie i materialny charakter są podstawowymi cechami rzeczy. Ciecze, gazy, kopaliny, energia, pieniądze, papiery wartościowe, dobra intelektualne, dobra osobiste, zwierzęta w stanie wolnym nie są uznawane za rzeczy (Prawo cywilne - część ogólna, Zbigniew Radwański, wyd.8, 2005, s. 117; aktualne - uchw. SN(7) z 8.11.1971 r., OSN 1972, poz. 43; orz. SN z 9.03.1973 r., NP Nr9/1974; s. 128). Umowa leasingu dla celów podatkowych rozszerzona jest o każdą inną umowę, na mocy której, finansujący oddaje korzystającemu do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty (w KC art. 709 wyszczególnia: jedna strona zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy).

Ze względu na ilość stron biorących udział w transakcji leasingowej, możemy wyróżnić: leasing bezpośredni, w którym umowa zawierana jest bezpośrednio pomiędzy producentem, a użytkownikiem; leasing pośredni, w którym pomiędzy producentem, a użytkownikiem występuje wyspecjalizowane przedsiębiorstwo leasingowe. Za używanie przedmiotu umowy leasingowej, korzystający spłaca raty, które w pierwszej kolejności pokrywają cenę danej rzeczy (tzw. składnik kapitałowy), a następnie odsetki będące wynagrodzeniem dla leasingodawcy (tzw. składnik odsetkowy).

1.4.1.1 Leasing operacyjny jest to przekazanie dobra inwestycyjnego na pewien czas, który jest krótszy od normatywnego okresu zużycia leasingowanej rzeczy. Przedmiot umowy nie podlega amortyzacji, a raty leasingowe stanowią koszty uzyskania przychodu. Na koniec umowy korzystający morze mieć zagwarantowaną możliwość zakupu przedmiotu, za ustaloną wcześniej kwotę, powiększoną o podatek VAT.

1.4.1.2 Leasing finansowy (kapitałowy) działa na zasadzie spłacania przez korzystającego rat leasingowych finansującemu, w zamian za korzystanie z danego przedmiotu. Przedmiot jest własnością finansującego, a koszty amortyzacji ponosi korzystający, który może mieć zagwarantowane w umowie przeniesienie tytułu własności po skończeniu okresu leasingu. W ten sposób firma bez ponoszenia dodatkowych kosztów zwiększa wartość swojego majątku, a zwiększona forma amortyzacji pozwala regulować jej koszty i dochody.

1.4.1.3 Leasing zwrotny jest to forma umożliwiająca firmie nie mającej pieniędzy, ale natomiast posiadająca liczne środki trwałe, oddać ich część w leasing tym samym otrzymując jednorazowy zastrzyk gotówki.

1.4.1.4 Leasingodawca (finansujący) jest to właściciel danego przedmiotu, który oddawany jest komuś, na podstawie zawartej między stronami umowy określającej warunki, do użytkowania w zamian za spłacanie rat leasingowych. Najczęściej jest to wyspecjalizowana firma leasingowa, a rzadziej producent danego przedmiotu.

1.4.1.5 Leasingobiorca (korzystający) jest nim osoba, która na zawartych w umowie warunkach, bierze do użytku dany przedmiot, w zamian za spłacanie rat leasingowych. Ze względu na nie korzystne warunki podatkowe dla osób fizycznych, korzystającym jest zazwyczaj przedsiębiorca, spółki handlowe, spółki cywilne i osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą.

1.4.1.6 Zbywca jest to osoba, od której finansujący nabył przedmiot. Przedmiot ten wraz z odpisem umowy ze zbywcą oddawany jest do użytku korzystającemu. Dodatkowymi odpisem jest karta gwarancyjna, która potwierdza jakość przedmiotu.

1.4.1.7 Poręczyciel rzadko występuje w umowach leasingowych, lecz korzysta się z niego w sytuacjach gdy kondycja finansowa leasingobiorcy, bądź też jego wiarygodność budzi zastrzeżenia leasingodawcy. W takich sytuacjach pomóc morze osoba trzecia, która może być poręczycielem lub zabezpieczy daną umowę np. hipoteką ustanowioną na własną nieruchomość. Morze to być dobrze prosperująca firma lub wiarygodna osoba fizyczna, a czasami firmy leasingowe jako zabezpieczenie wybierają weksel. Weksel taki podpisywany jest przez np. współmałżonków leasingobiorcy lub członków zarządu przedsiębiorstwa. Wtedy mówi się o poręczycielach wekslowych.

1.4.1.8 Towarzystwo ubezpieczeniowe wybierane jest przez leasingodawce, ponieważ jest właścicielem przedmiotu. Często firmy leasingowe współpracują z towarzystwami ubezpieczeniowymi co daje im korzystniejsze oferty. Jest możliwość aby leasingobiorca sam wybrał towarzystwo ubezpieczeniowe, ale niesie to za sobą niemożność wliczenia kosztów ubezpieczenia do kosztów poniesionych w celu uzyskania dochodu, ponieważ nie jest on właścicielem przedmiotu.